با استقبال گرم مردم کتاب اصغر فرهادی افتخار سینمای کشورمان رو نمایی شد

با استقبال گرم مردم کتاب اصغر فرهادی افتخار سینمای کشورمان رو نمایی شد

با استقبال مردم و کارشناسان

فیلمنامه‌های «فرهادی» منهای «ارتفاع‌پست» رونمایی شد

بهناز شیربانی: یک‌ساعت پیش از مراسم، طبقه‌ششم پردیس‌سینمایی کوروش، مملو از جمعیتی بود که برای دیدن اصغر فرهادی و حضور در مراسم رونمایی کتابش به آنجا آمده بودند، آنقدر که با شروع مراسم بسیاری ایستاده نظاره‌گر مراسم بودند، با این حال تا انتهای مراسم تنها کارگردان کشورشان که افتخار دریافت جایزه اسکار را نصیبشان کرد تشویق کردند. مراسم با صحبت‌های محسن آزرم آغاز شد. او به میهمانان خوشامد گفت و توضیحاتی درباره اینکه چرا هفت فیلمنامه از اصغر فرهادی در یک مجموعه جمع‌آوری شده است؟ گفت: «بعد از فیلم «درباره الی» کارهای مقدماتی این کتاب انجام شد و فکر کردیم وجود فیلمنامه‌های او از «رقص‌درغبار» تا «گذشته» در کنار هم در یک کتاب جذاب خواهد بود. اما کارهای این کتاب مثل فیلمسازی اصغر فرهادی با وسواس و دقت زیادی انجام شد.»سعید عقیقی، منتقد و فیلمنامه‌نویس، نیز چندکلمه‌ای درباره جایگاه اصغر فرهادی صحبت کرد. او گفت: «مهم‌ترین مشکل سینمای ایران واقعیت است. در سینمای ایران آثار کلاسیک کمی داریم اما «ناخداخورشید»، ناصر تقوایی یک نمونه درخشان و بی‌نقص از فیلمنامه کلاسیک است و از سوی دیگر فیلم‌های واقع‌گرا و غیرکلاسیک خوبی از کارگردانانی چون ابراهیم گلستان و شهیدثالث داریم. این دوگرایش را در سینمای ایران از هم جدا داشتیم. اهمیت آثار اصغر فرهادی این است که از داستان‌هایی با زمینه واقعی با الگوی کلاسیک برای بیان واقعیت استفاده می‌کند که کمتر در سینمای ایران فیلم‌هایی با این مشخصات ساخته شده است.»بعد از صحبت‌های کسانی چون امیرشهاب رضویان، مهرزاد دانش و علی معلم، نوبت به فرهادی رسید که با تشویق حاضران روی صحنه حاضر شد و گفت: «انتظار من یک مراسم جمع‌وجور بود و حضور مردم، منتقدان و دوستانم باعث دلگرمی و خوشحالی است.»فرهادی با خواندن مقدمه کتابش گفت: «فیلمنامه‌های پیش را که مرور می‌کنم، آنچه میان همه آنها مشترک است و از «رقص‌درغبار» تا «گذشته» پررنگ‌تر و آگاهانه‌تر شده، علایم سوال است؛ علایم سوالی که فیلمنامه‌به‌فیلمنامه چندوجهی‌تر شده است.


اگر با این نوشته‌ها توانسته باشم جسارت پرسشگری را در تماشاگران تقویت کرده و ترسشان را از کاشتن بذر سوال در ذهن‌ها بکاهم، از زمانی که برای نوشتن صرف کرده‌ام راضی و خشنودم که دنیای امروز ما بیش از آنکه نیاز به مقام و مسوول پاسخگو داشته باشد محتاج مردمی است پرسشگر؛ مردمی که از گذاشتن علامت‌سوال در برابر هرآنچه برایشان ثابت و قاطع است نهراسند.» کارگردان «جدایی نادر از سیمین» افزود: «مثلا تا چندوقت پیش سیگار می‌کشیدم و در فیلم‌هایم هم آدم‌ها خیلی راحت سیگار می‌کشیدند و در جاهایی از فیلمم کارکرد دراماتیک پیدا می‌کرد. تا اینکه مدتی پیش سیگار را ترک کردم و دیدم ناخودآگاه هیچ‌کدام از کاراکترهایم سیگار نمی‌کشند، بدون اینکه خودم بدانم.»او در پایان صحبت‌هایش از کسانی که همواره در کنارش بودند و به او دلگرمی دادند به‌خصوص همسرش پریسا بخت‌آور که در کنارش ایستاده بود قدردانی کرد و گفت: «می‌خواهم از همسرم تشکر کنم که پیش از هرکس او فیلمنامه‌های من را می‌خواند و در کمال صداقت نظرش را می‌گوید. حتی گاهی‌وقت‌ها این بحث‌های ما به قهرهای چندروزه‌ هم کشیده است. اما در نهایت نتیجه رضایتبخش بوده و باعث شده فیلمنامه‌ای را تنها ننوشته باشم.» فرهادی در پایان با اشاره به اینکه خوش‌شانس بوده که با همکاران خوبی کار کرده، گفت: «آدم خوشبختی هستم که با همکاران بسیار خوبی همراه شدم. دوستانم در سنین مختلف هستند و نزدیک‌ترین دوستانم کسانی هستند که موی‌سپیدی دارند؛ مثل محمود کلاری و حسین جعفریان. البته بازیگران خوبی مثل حمید فرخ‌نژاد که علاوه‌بر اینکه بازیگر خوبی است، دوست خوبی هم هست. تشکر می‌کنم از نشر «چشمه» که با وجود بی‌انصافی‌هایی که در این سال‌ها به آن شد، کارش را ادامه داد. آنچه در این مراسم جلب توجه می‌‌کرد، غیبت فیلمنامه «ارتفاع‌پست»  در میان فیلمنامه‌های منتشره بود؛ فیلمنامه‌ای که فرهادی سال 1380 آن را نوشته بود. اما پایان‌بخش مراسم حضور اصغر فرهادی در یکی از فروشگاه‌های نشرچشمه، واقع در پردیس سینمایی کوروش برای امضای کتاب‌ها بود. صف طویلی برای گرفتن امضا از او تشکیل شده بود. فرهادی در فاصله حضور در میان علاقه‌مندانش و امضای کتاب‌ها در گفت‌وگو با «شرق» گفت: «حضور مردم باعث خوشحالی من است. همیشه گفتم که چندین‌سال است صاحب ثروتی شده‌ام و آن محبت مردم است. خوشحالم که مردم لطف و محبت به من دارند، چه در مورد کتاب و چه در مورد فیلم‌های من و این خیلی زندگی من را تحت‌تاثیر قرار داده است.»شمس‌لنگرودی، هوشنگ گلمکانی، حمید فرخ‌نژاد، بابک کریمی، احمد مهران‌فر، حسین جعفریان، ستار اورکی، حمید قربانی، محمود کلاری و احمد طالبی‌نژاد از جمله حاضران در این مراسم بودند.
 

---

 

اتلاف وقت و راههای رهایی از آن در عصر جدید

  اتلاف وقت و راههای  رهایی از آن در عصر جدید
راه رهایی از اتلاف وقت

 

 

اگر بتوانیم فرصت هایی را  که در زندگی پیش می آید از دست ندهیم، توانسته ایم به نوعی فرصت ها را مهار کنیم.

نخستین اصلی که باید ذکر کرد، اصل امیدواری و تسلیم ناپذیری یا مقاومت است. چرا که یاس و تسلیم شدن یعنی شکست را پذیرفتن و برای شکست های پیاپی آتی خود را آماده کردن. اگر امیدوار نباشیم، یعنی به اصل امید در زندگی اعتقاد نداشته باشیم، دیگر نمی‌توانیم تصور کنیم فرصتی در آینده پیش رویمان خواهد‌بود.
پس در لحظه نا امیدی باید به این فکر کرد که اوضاع هر لحظه ممکن است و می تواند به سود ما تغییر کند. تسلیم ناپذیری و ایستادگی همیشه رمز موفقیت بوده‌است و خواهد بود. آنان که تسلیم را پذیرفته‌اند، هرگز در جهانی که عرصه مبارزه و تلاش است، به جایی نرسیده‌اند.
تفکر و تدبیر چاره ای دیگر برای مهار فرصت است. چارلز کترنیک، مخترع مشهور، می گوید: «من علاقه ای به گذشته ندارم. آینده است که باید در آن زندگی کنم، آینده را نیروهای خارج از تسلط ما نمی سازد، بلکه نحوه برخورد با مسائل است که آینده را آن گونه که بخواهیم، شکل می دهد.»
امرسون می گوید: «روزی که به پایان رسید، فراموش کن. فردا روز دیگری است و آن را با فکر با زو قوای تازه و آماده آغاز کن. سعی کن از توانایی‌هایت برای بهتر زندگی کردن در همان روزی که می‌گذرانی، استفاده کنی. امروز را به حساب بیاور و امیدها و آرزوهای گرانقدر را با یاد آوری بدی‌های گذشته بر باد مده.

اصل دیگری که به تفکر و تدبیر وابسته است، پندپذیری از خطاهای گذشته است. هر فرصتی در واقع آزمایش است و بهترین آزمایش‌ها آن است که موجب اندرز شود. پیروزی از آن کسی است که از خطاهای خود پندبگیرد و فرصت هایی که از دام عقل وی گریخته‌اند، پس از رفوی دام، به بند کشد.

لازم است متانت و خونسردی خود را هنگام برخورد با فرصت ها حفظ کنیم و از فرصت ها بهترین استفاده را ببریم و به خدا توکل کنیم. «برای التیام بخشیدن به گذشته و امن کردن آینده فقط بگویید: در گذشته خدا با من بود، در حال خدا با من است و در آینده خدا با من خواهد بود، تمام زمان ها مثل هم هستند» .دیروز روز تجربه بود و فردا روز امید است. روز کامیابی جز امروز نیست. پس تا توانیم از معنویت کام برگیریم نه از معصیت. از جوانی غافل نمانیم و از زندگی غافلان درس بگیریم. آیا می دانید زندگی غافلان دو بخش است: نیمه نخست به امید نیمه دوم و نیمه دوم در حسرت نیمه نخست. 

---

 

سخنی با نمایندگان مجلس

سخنی با نمایندگان مجلس

سخنی با مجلسی ها: اگر واقعاً نگران امر به معروف و نهی از منکر هستید...

جعفر محمدی

عصرایران - آنچه در مجلس شورای اسلامی درباره طرح امر به معروف و نهی از منکر می گذرد، تنازل یک فریضه شرعی به کمترین سطح قابل تصور است.

امر به معروف و نهی از منکر، نه فقط یک فریضه شرعی منحصر به اسلام که یک اصل عقلی مربوط به همه جوامع بشری است. بدیهی است هر چه روابط انسانی پیچیده تر، رسمی تر و گسترده تر شود، شکل این امر به معروف و نهی از منکر هم متفاوت تر خواهد بود.

به عنوان مثال، پدر یک خانواده، با زبانی پدرانه فرزند خود را به رفتار صحیح توصیه می کند یا از یک کار نادرست باز می دارد.
اما همین پدر، به عنوان مدیر یک اداره دولتی، در برابر حیف و میل اموال اداره توسط یک کارمند خاطی، فقط اخم نمی کند بلکه نهی از منکر او در اینجا، با برخورد اداری محقق می شود.

همین فرد اگر بخواهد نماینده مجلس یا رئیس جمهور کشورش را از کار نادرستی بازدارد، یا مردم را از رفتاری که می پندارد غلط است منع کند، نه اخم می کند و نه قدرت اداری دارد. او در اینجا می تواند در قالب مقاله ای در یک نشریه امر به معروف و نهی از منکر کند یا با همفکرانش حزب تأسیس کند و آن قالب، بکوشد روند اوضاع را بهبود بخشد.

مجلس شورای اسلامی اما همه امر به معروف و نهی از منکر را در این خلاصه کرده است که عده ای در خیابان به عده دیگر بگویند که حجابت را درست کن و سپس به این فکر افتاده که اگر کسی که مورد نهی از منکر قرار می گیرد مقاومتی کرد، از تذکر دهنده چگونه حمایت شود؟

اگر مجلس شورای اسلامی واقعاً نگران فریضه امر به معروف و نهی از منکر است باید به جای فروکاستن آن به ابتدایی ترین اشکال ممکنه، زیرساخت های واقعی تحقق و استمرار حیات این فریضه را فراهم سازد.

اگر مجلس طرح یا طرح هایی را برای حمایت از رسانه های مستقل و آزاد داشته باشد به گونه ای که افشاگری های رسانه ها با انواع برخوردها و تضییقات مواجه نشود، بخش عمده ای از منکرات در جامعه کاسته خواهد شد زیرا تجربه کشورهای پیشرو در عرصه دمکراسی نشان داده است که هر چه آزادی بیان قوی تر باشد، افراد به ویژه در مناصب دولتی، جرأت کمتری برای ارتکاب منکراتی مانند سوء استفاده از قدرت و امکانات خواهند داشت، کما این که بارها خوانده ایم که در فلان کشور، افشای یک تخلف ساده در رسانه ها منجر به استعفا و محاکمه مقامات ارشد دولتی شده است.

در جامعه پیچیده امروزی که در آن اصولی مانند تفکیک قوا، سلسله مراتب اداری، روابط رسمی و ... وجود دارد، نمی توان سخن از امر به معروف و نهی از منکر عمومی گفت ولی زیر ساخت منطبق بر این جامعه پیچیده برای این منظور یعنی "حزب" را نادیده گرفت و حتی از آن ارزش زدایی کرد.
حزب هر چند به یک معنا، تلاش برای کسب و حفظ قدرت سیاسی است اما اگر متعدد و واقعی باشد، همین حزب ها که توسط مردم شکل می گیرند، تبدیل به اهرم های امر به معروف و نهی از منکر می شوند که بر فعالیت های حزب حاکم نظارت می کنند و دولتمردان و مجلسیان نیز از بیم نظارت رقیب، رفتار و رویکرد بهتری را در پیش می گیرند.
بهبود رفتار حاکمان نیز به نوبه خود رفتار عمومی مردم عادی در همه مراتب را بهبود می بخشد که گفته اند: "الناس علی دین ملوکهم".

در کنار رسانه های آزاد و احزاب فراگیر که ابزارهای مردمی امر به معروف و نهی از منکر هستند، تقویت ساز و کارهای رسمی نظارتی از یک سو و تلاش مستمر برای از بین بردن زمینه های منکر و بهبود معیشت مردم ، دیگر لوازم تحقق معروف در جامعه و منکر زدایی از آن است.

بدیهی است که فراهم آوردن همه این شرایط ، انسان های خردمند و عملگرا می خواهد و کسانی که فاقد این دو ویژگی باشند و در عین حال بخواهند بگویند که ما هم کاری انجام دادیم، حداکثر می توانند امر به معروف و نهی از منکر را به برخوردهای خیابانی و مقررات حاکم بر آن تقلیل دهند بی آن که به بی فایده بودن کار خود، کاری داشته باشند.

تصاویر زیبا

تصاویر زیبا

با دیدن این تصاویر اوج کیفیت را حس کنید

خشونت خشونت را ایجاد می کند

خشونت خشونت را ایجاد می کند

نگاه آخر 
خشونت، خشونت می آورد


نویسنده: دکتر غلامحسین معتمدی

درنده خویی حیوانات بخشی از طبیعت آنان محسوب می شود. وجود چنین رفتارهایی در میان بشر اولیه قابل تصور است. از دیدگاه روانشناسی تکاملی انسان نیز همچون اکثر پستانداران در موقعیت های خاصی برای حل برخی مسائل انطباقی خود به سبعیت متوسل می شود. شاید از این روست که برخی صاحبنظران بر این باورند خشونت در بشر ذاتی است. این عقیده البته مخالفانی هم دارد. ولی به فرض پذیرش نیز ثابت شده است که ساز و کارهای طبیعی زیادی برای همیاری با همنوع، مهار تعارضات و کنترل تمایلات پرخاشگرانه در انسان وجود دارد. بنابراین خشونت حتی اگر ذاتی باشد غیرقابل اجتناب نیست. علاوه بر آن فرآیندی به نام تمدن نیز در کار است که انسان تمدن ساز را از گونه های اولیه خود متمایز می سازد. بسیار شنیده ایم که انسان قرن بیستم در خشونت ورزی روی نیاکان خود را سفید کرده است. علم، تکنولوژی، سیاست، حکومت ها و حتی فرهنگ و تمدن همگی شریک جرم به شمار می آیند. کاربرد سلاح های انهدام جمعی و اخبار رسانه ها بهترین شاهد این مدعا قلمداد می شود. از زمان روسو تاکنون تصویر وحشی نجیب و ساده قرون اولیه بشر در برابر تصویر مخدوش انسان متمدن امروزی قرار می گیرد و نوستالژی بازگشت به گذشته های پاک و طبیعی را دامن می زند. اما یافته های تاریخی و آماری و شواهد باستان شناختی و مردم شناسانه روایت دیگری را به دست می دهند. همه فراموش کرده اند که زمانی آدم ها همدیگر را می خوردند، در بازارها گوشت انسان به فروش می رسید و نابودی کامل قبایل توسط یکدیگر امری رایج و معمولی بود. تصویر اسیری که در دیگ پخته و خورده می شد تنها به کاریکاتور قبایل آفریقایی تعلق ندارد. در همین ایران برخی پادشاهان مغول تبار وزیران خود را پختند و خوردند. نسل کشی در جنگ ها چنان متعارف بود که حتی تاریخ نویسان زحمت ذکر آن را به خود نمی دادند. قربانی کردن، مثله کردن، چشم درآوردن، شکم دریدن، سوزاندن و انواع شکنجه ها در ملاء عام شایع بود. آمارها و شواهد حاکی از آن است که تظاهرات گوناگون خشونت از قبیل تجاوز، قتل، جنگ و بیرحمی با حیوانات همگی در طول قرن بیستم کاهش داشته است. در شرایطی که در همسایگی ما جانیان داعش به سر می برند و شاید گفتن اینکه بشر امروزی به مراتب از اجداد خود کمتر خشونت می ورزد و حتی اخلاقی تر است عجیب به نظر آید ولی واقعیت دارد. اما این تمام ماجرا نیست و خشونت را نباید تنها در قتل و جنگ خلاصه کرد و حتی دراین موارد هم تاثیر آن را نباید تنها به آمار مرگ و میر محدود دانست. شناخت و دانش ما از چرایی و چگونگی خشونت به جایی رسیده که می توانیم انواع گوناگون و گاه نهفته آن مانند گروهی، بین فردی، سیاسی، اقتصادی، ساختاری، کلامی، معطوف به خود، محرومیت ها و حتی خشونت فرهنگی را شناسایی کنیم. خشونت خشونت می آورد و امروزه خشونت نسبت به طبیعت چنان ابعادی به خود گرفته است که کل حیات انسانی و حتی کره زمین را تهدید می کند. در حقیقت این جلوه های پنهان خشونت است که در کنار نوع عریان آن یکی از مهم ترین موانع توسعه اجتماعی و اقتصادی محسوب می شود. اما همان طور که در طبیعت بشر سازو کارهای مقابله با خشونت تعبیه شده است، برای پیشگیری و رویارویی با آن نیز استراتژی های خرد و کلان اجتماعی، آموزشی و بهداشتی شناخته شده یی وجود دارد که در صورت اعمال اراده فردی و جمعی توسط مردم و دولت ها در کاهش خشونت موثر است و می توان مانند گاندی معتقد بود که انسان ها توانایی امحای خشونت فردی و سازماندهی جوامعی را دارند که عاری از خشونت باشد.